WHY YOU'RE WASTING YOUR WARM-UPS - And How to Fix Them (Eng/Thai)

THE 3AM METHOD | MENTALITY & PERFORMANCE

Why You're Wasting Your Warm-Ups — And How to Fix Them 

By Paul Dale \ The 3AM Method

Most warm-ups prepare the body. Almost none prepare the mind. And there's an easy solution—Coaches and Players must understand the warm-up's real purpose.

The Warm-Up Everyone Wastes

Coming from a cold-weather country where my warm-ups were used to create blood flow before competition or practice sessions, and ending up teaching tennis in a tropical country where warm-ups were to hone strokes (the body was already 'warm '), taught me the two sides to warming up. But the warm-up has another function, an even bigger and more profound purpose.

Almost no one is warming up the mind.

The warm-up is not just preparation for the physical and technical demands of a match. It is the first chance — often the only structured chance — to shape the mental state a player will carry onto the court. A warm up handled carelessly does nothing for the mind at all. Handled with intention, it becomes one of the most efficient mental training tools a coach has.

In The 3AM Method, we treat the warm-up as a two-pronged opportunity: first calming the system, then — carefully — conditioning it for what is coming.

Step One: Go Slow to Calm the Chimp

Long-time readers will recognise the term 'Chimp' from our series on Professor Steve Peters’ work — Chimp is the fast, emotional, threat-scanning part of the brain that takes over under pressure. If you have not read that series yet, start with our Chimp Paradox posts; everything in this article builds on it.

Here is what most warm-ups get backwards. They start at a fixed pace, because the goal is assumed to be physical readiness. But early stress of any kind is exactly what keeps the Chimp switched on. A rushed or pressured warm-up gives the Chimp nothing to do but continue to scan for threats — the opponent, the crowd, the score that hasn't even started yet.

Slow it down, deliberately, and something different happens. The nervous system settles. The player's attention narrows from the wide, anxious scanning of the Chimp toward the precise, step-by-step focus of what we call the Computer — the part of the brain responsible for stored skill and calm execution.

“A player cannot access their best technique from a brain that is still scanning for danger. Slow the warm-up, and you are not being gentle — you are switching on the part of the brain that can actually play tennis.”

Coaches often overlook a second benefit. Going slow isn't just calming — it is also how skill is learned. When a stroke or a movement pattern is broken into its component parts and rehearsed deliberately, without the Chimp interfering, the player can genuinely absorb what is being taught. Done at pace, the same lesson barely registers. Done often enough, slow and broken-down repetition compounds into real technical change.

Slow beginnings also build something a player will need for the rest of the session: confidence. A player who starts a warm-up hitting clean, controlled, unhurried balls feels competent before a single point has been played. That early 'success' is the foundation the rest of the lesson, or the rest of the match, gets built on.

“If you can't do it slow, you can't do it.”

The ability to perform a technique or pattern slowly is the key to performing it fast

If a player cannot execute a stroke or pattern with control at half speed, they do not actually own it—they rely on momentum and habit to get through it at full pace, which is precisely what abandons them under pressure.

You can see this principle at the very top of the game. Footage of Jannik Sinner's pre-match warm-ups shows a player who works through controlled, unhurried ball-striking well before he ever reaches full pace — precision and rhythm first, power added only once that foundation is visibly in place. This isn't a warm-up that happens to look calm. It is a warm-up built on the same principle we are describing here: slow first, because slow is what earns fast.

Step Two: Layer in the 3AM Elements — Without Waking the Chimp

Once the Chimp has settled and the player is working with clean, unhurried focus, the temptation is to leave it there. A calm warm-up feels like a job well done. But a warm-up that stays calm and controlled all the way to the first ball of the match or warm-up has quietly under-prepared the player for what is about to happen.

This is where the second pillar comes in. Gradually — and only once the first pillar has done its work — we begin layering in the controlled pressure elements of Stress Muscle Training. Consequence-based points. Small competitive stakes. A live opponent instead of a cooperative feed. The goal is not to recreate match intensity in the warm-up. It is to introduce just enough resistance that the psychological muscle gets some use before it is asked to perform for real.

Transition to skill complexity (3AM Method) only when the 'Chimp' has been eliminated

The caution here matters as much as the intent. Add pressure too early, or too abruptly, and you wake the Chimp back up before the Computer has had a chance to settle in. Sequencing is the skill: calm first, then load—never the reverse.

“The warm-up is where the psychological strength you will need later quietly begins to form. Monitor your mind, not your strokes”

This is also where the warm-up starts to overlap with two ideas I have written about before. The moment a player loses confidence during the warm-up, and their shoulders drop, or they start to think negatively, the gap is already open — exactly as we described in Guard the Gap. An opponent watching from the other side of the net is reading that information before the match has even started. And the quiet competitive tension of a shared warm-up — who looks composed, who looks rattled, who is controlling the tempo of the hit — is the opening exchange of the mental arm wrestle we explored in The First Tactic Is Guts. The arm wrestle does not begin at love-all. It begins the moment two players start hitting.

Used well, the warm-up becomes a small, low-stakes rehearsal of the exact psychological demands the match will make — composure and positivity after an error, technical discipline, and operating under the gaze of spectators. Used poorly, it becomes five minutes of warming up with none of that.

COACH ACTION →  Open every warm-up at a slow pace, no exceptions. Resist the pull to let players increase the speed of the ball early — you set the tempo not them. →  Break strokes into parts during the slow phase. Use the calm window to isolate a specific technical piece — the Contact, the Footwork, the arc of the ball — fundamentals. →  Introduce pressure in layers, not in one step. Move from cooperative slow rallying, to controlled rhythm at pace, to small consequence games — in that order, every time. →  Watch the players' body language and errors; ask players to 'make it easy', easy stroke options, avoid putting pressure on themselves through unrealistic shot selection during this time. →  Treat the warm-up as diagnostic. How a player starts — rushed, calm, distracted, competitive — tells you more about their mental state that day than anything they will say to you.

 

PLAYER ACTION →  Begin every warm-up slower than feels necessary. If it doesn't feel almost too slow at the start, you are not doing it right. →  Pick one thing to rehearse deliberately in the slow phase — timing, a relaxed swing, consistent height over the net — and give it your full attention before adding pace. →  Notice your first reaction to a mishit ball. That reaction, in warm-up, is a preview of your reaction in the match. Treat it as practice for understanding your 'Chimp Brain' at that moment. →  Let the intensity build gradually within your own warm-up. Don't jump straight into intense hitting — relax your brain and emotions through controlled, rhythmic hitting first. →  Ask yourself before points and matches: did that warm-up calm me, or did it frustrate me and make me anxious? If it's the second, something in the sequencing needs to change.

The Five Minutes That Set Up the Match

We are now talking about the 5-minute warm-up you have before a match begins. A warm-up before playing requires a slow-paced beginning, so the Chimp settles, and the Computer can do its work. Then add some speed, spin and direction to the ball, carefully, so the player has already met a small version of the pressure waiting for them in the first game of the match.

The purpose of the warm-up, either practice or pre-match, is to settle the 'Chimp' brain before the skill complexity increases later

A warm-up run this way does two jobs at once. It prepares the strokes and, for the first time in most players' routines, it prepares the mind—not by accident, but by design.

“The match doesn't begin at the first point. It begins the moment the player steps onto the court to warm up. Most players just haven't been taught to involve the mind.”

Ready to Rebuild the Warm-Up?

Change your perception of the warm-up from a physical and stroke-based formality into genuine mental preparation — one of the simplest, highest-leverage changes a coaching program can make.

THE 3AM METHOD | MENTALITY & PERFORMANCE

ทำไมคุณถึงวอร์มอัพเสียเปล่า และจะแก้ไขได้อย่างไร

By Paul Dale \ The 3AM Method

การวอร์มอัพส่วนใหญ่เตรียมพร้อมแค่ร่างกาย แทบไม่มีใครเตรียมพร้อมจิตใจเลย ทางแก้ก็ง่ายมาก คือทั้งโค้ชและผู้เล่นต้องเข้าใจเป้าหมายที่แท้จริงของการวอร์มอัพ

การวอร์มอัพที่ทุกคนใช้อย่างเสียเปล่า

ผมมาจากประเทศที่อากาศหนาว ที่นั่นการวอร์มอัพมีไว้เพื่อให้เลือดไหลเวียนก่อนแข่งขันหรือก่อนฝึกซ้อม แล้วผมก็มาสอนเทนนิสในประเทศเขตร้อน ที่การวอร์มอัพมีไว้เพื่อขัดเกลาลูกตี (เพราะร่างกาย "อุ่น" อยู่แล้ว) ประสบการณ์นี้สอนให้ผมเห็นสองด้านของการวอร์มอัพ แต่การวอร์มอัพยังมีอีกหน้าที่หนึ่ง ซึ่งเป็นเป้าหมายที่ใหญ่กว่าและลึกซึ้งกว่านั้นมาก

แทบไม่มีใครวอร์มอัพจิตใจเลย

การวอร์มอัพไม่ได้เป็นแค่การเตรียมพร้อมสำหรับความต้องการด้านร่างกายและเทคนิคของการแข่งขัน แต่มันคือโอกาสแรก และบ่อยครั้งเป็นโอกาสเดียวที่มีโครงสร้างชัดเจน ในการกำหนดสภาวะจิตใจที่ผู้เล่นจะพกลงสนามไปด้วย การวอร์มอัพแบบขอไปทีไม่ช่วยอะไรจิตใจเลย แต่ถ้าทำอย่างตั้งใจ มันจะกลายเป็นหนึ่งในเครื่องมือฝึกจิตใจที่มีประสิทธิภาพที่สุดที่โค้ชมีอยู่ในมือ

ใน The 3AM Method เรามองการวอร์มอัพเป็นโอกาสสองด้าน ขั้นแรกคือทำให้ระบบสงบลง จากนั้นจึงค่อยๆ ปรับสภาพระบบอย่างระมัดระวังเพื่อรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง

ขั้นที่หนึ่ง: ช้าลงเพื่อให้ Chimp สงบ

ผู้อ่านที่ติดตามเรามานานจะคุ้นเคยกับคำว่า "Chimp" จากซีรีส์ของเราเกี่ยวกับผลงานของศาสตราจารย์ Steve Peters โดย Chimp คือสมองส่วนที่ทำงานเร็ว ใช้อารมณ์ และคอยสแกนหาภัยคุกคาม ซึ่งจะเข้าควบคุมเมื่อเราอยู่ภายใต้แรงกดดัน หากคุณยังไม่ได้อ่านซีรีส์นั้น ขอแนะนำให้เริ่มจากบทความ Chimp Paradox ของเรา เพราะทุกอย่างในบทความนี้ต่อยอดมาจากตรงนั้น

นี่คือสิ่งที่การวอร์มอัพส่วนใหญ่ทำกลับด้าน การวอร์มอัพมักเริ่มด้วยจังหวะที่ตายตัว เพราะเข้าใจกันว่าเป้าหมายคือความพร้อมทางร่างกาย แต่ความเครียดในช่วงแรกไม่ว่าจะรูปแบบใดก็ตาม คือสิ่งที่ทำให้ Chimp ยังคงทำงานอยู่ การวอร์มอัพที่เร่งรีบหรือกดดันทำให้ Chimp ไม่มีอะไรทำนอกจากสแกนหาภัยคุกคามต่อไป ไม่ว่าจะเป็นคู่แข่ง ผู้ชม หรือแม้แต่สกอร์ที่ยังไม่ได้เริ่มนับเลยด้วยซ้ำ

ลองชะลอให้ช้าลงอย่างตั้งใจ แล้วสิ่งที่แตกต่างจะเกิดขึ้น ระบบประสาทจะสงบลง ความสนใจของผู้เล่นจะแคบลง จากการสแกนแบบกว้างและกังวลของ Chimp ไปสู่สมาธิที่แม่นยำทีละขั้นตอนของสิ่งที่เราเรียกว่า Computer ซึ่งเป็นสมองส่วนที่เก็บทักษะไว้และทำหน้าที่ลงมือเล่นอย่างสงบ

"ผู้เล่นไม่สามารถดึงเทคนิคที่ดีที่สุดออกมาใช้ได้จากสมองที่ยังคอยสแกนหาอันตรายอยู่ การวอร์มอัพให้ช้าลงไม่ใช่การทำอะไรแบบนุ่มนวล แต่คือการเปิดสวิตช์สมองส่วนที่เล่นเทนนิสได้จริง"

โค้ชมักมองข้ามประโยชน์ข้อที่สอง การเล่นช้าไม่ได้แค่ช่วยให้สงบ แต่ยังเป็นวิธีที่ทักษะถูกเรียนรู้อีกด้วย เมื่อลูกตีหรือรูปแบบการเคลื่อนที่ถูกแยกออกเป็นส่วนย่อยและฝึกซ้อมอย่างตั้งใจโดยไม่มี Chimp เข้ามารบกวน ผู้เล่นจะซึมซับสิ่งที่ถูกสอนได้อย่างแท้จริง ถ้าทำด้วยความเร็ว บทเรียนเดียวกันนั้นแทบจะไม่ถูกบันทึกเลย และถ้าทำบ่อยพอ การฝึกซ้ำแบบช้าและแยกส่วนจะสะสมจนกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงทางเทคนิคที่แท้จริง

การเริ่มต้นอย่างช้าๆ ยังสร้างสิ่งที่ผู้เล่นต้องใช้ตลอดทั้งเซสชัน นั่นคือความมั่นใจ ผู้เล่นที่เริ่มวอร์มอัพด้วยการตีลูกที่สะอาด ควบคุมได้ และไม่เร่งรีบ จะรู้สึกว่าตัวเองเก่งก่อนที่จะเล่นแต้มแรกเสียอีก "ความสำเร็จ" ในช่วงต้นนี้คือรากฐานที่ส่วนที่เหลือของบทเรียน หรือส่วนที่เหลือของการแข่งขัน จะถูกสร้างขึ้นบนนั้น

"ถ้าคุณทำช้าๆ ไม่ได้ แปลว่าคุณทำไม่ได้"

[คำบรรยายภาพ] โค้ชเทนนิสใช้การวอร์มอัพเป็นเครื่องมือในการเรียนรู้เทคนิคและรูปแบบการเล่น
[คำบรรยายภาพ] ความสามารถในการทำเทคนิคหรือรูปแบบการเล่นอย่างช้าๆ คือกุญแจสู่การทำได้อย่างรวดเร็ว

หากผู้เล่นไม่สามารถตีลูกหรือเล่นรูปแบบหนึ่งได้อย่างควบคุมที่ความเร็วครึ่งหนึ่ง แปลว่าพวกเขายังไม่ได้เป็นเจ้าของมันจริงๆ พวกเขาแค่อาศัยแรงส่งและความเคยชินเพื่อผ่านมันไปที่ความเร็วเต็มที่ ซึ่งก็คือสิ่งที่จะทิ้งพวกเขาไปเมื่อเจอแรงกดดันนั่นเอง

คุณจะเห็นหลักการนี้ได้ในระดับสูงสุดของวงการ ภาพการวอร์มอัพก่อนแข่งขันของ Jannik Sinner แสดงให้เห็นผู้เล่นที่ตีลูกอย่างควบคุมและไม่เร่งรีบ นานก่อนที่เขาจะขึ้นไปถึงความเร็วเต็มที่ ความแม่นยำและจังหวะมาก่อน ส่วนพลังจะถูกเพิ่มเข้ามาก็ต่อเมื่อรากฐานนั้นมั่นคงให้เห็นชัดแล้วเท่านั้น นี่ไม่ใช่การวอร์มอัพที่บังเอิญดูสงบ แต่เป็นการวอร์มอัพที่สร้างขึ้นบนหลักการเดียวกับที่เรากำลังพูดถึง คือช้าก่อน เพราะความช้าคือสิ่งที่ทำให้คุณได้มาซึ่งความเร็ว

ขั้นที่สอง: เพิ่มองค์ประกอบของ 3AM ทีละชั้น โดยไม่ปลุก Chimp

เมื่อ Chimp สงบลงแล้ว และผู้เล่นกำลังเล่นด้วยสมาธิที่สะอาดและไม่เร่งรีบ สิ่งที่ล่อใจคือการปล่อยให้มันอยู่อย่างนั้น การวอร์มอัพที่สงบให้ความรู้สึกว่าทำงานได้ดีแล้ว แต่การวอร์มอัพที่สงบและควบคุมได้ไปตลอดจนถึงลูกแรกของการแข่งขันหรือการฝึกซ้อม ได้ทำให้ผู้เล่นเตรียมพร้อมไม่เพียงพอสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ

นี่คือจุดที่เสาหลักที่สองเข้ามา เราจะค่อยๆ เพิ่มองค์ประกอบแรงกดดันที่ควบคุมได้ของ Stress Muscle Training ทีละชั้น และต้องทำหลังจากเสาหลักแรกได้ทำหน้าที่ของมันแล้วเท่านั้น เช่น แต้มที่มีผลลัพธ์ตามมา เดิมพันการแข่งขันเล็กๆ หรือคู่ซ้อมที่เล่นจริงแทนการป้อนลูกแบบร่วมมือกัน เป้าหมายไม่ใช่การจำลองความเข้มข้นของการแข่งขันในช่วงวอร์มอัพ แต่คือการใส่แรงต้านเพียงพอให้กล้ามเนื้อทางจิตใจได้ใช้งานบ้าง ก่อนที่มันจะถูกเรียกใช้จริง

[คำบรรยายภาพ] โค้ชเทนนิสเพิ่มความซับซ้อนของทักษะเข้าไปในเซสชันการฝึกซ้อม
[คำบรรยายภาพ] เปลี่ยนไปสู่ความซับซ้อนของทักษะ (3AM Method) ก็ต่อเมื่อ "Chimp" ถูกกำจัดออกไปแล้วเท่านั้น

ความระมัดระวังตรงนี้สำคัญพอๆ กับความตั้งใจ ถ้าใส่แรงกดดันเร็วเกินไป หรือกะทันหันเกินไป คุณจะปลุก Chimp ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่ Computer จะมีโอกาสได้เข้าที่ การจัดลำดับคือทักษะ สงบก่อน แล้วจึงเพิ่มภาระ ห้ามทำกลับกันเด็ดขาด

"การวอร์มอัพคือจุดที่ความแข็งแกร่งทางจิตใจที่คุณจะต้องใช้ในภายหลังเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ จงเฝ้าดูจิตใจของคุณ ไม่ใช่ลูกตีของคุณ"

นี่คือจุดที่การวอร์มอัพเริ่มซ้อนทับกับสองแนวคิดที่ผมเคยเขียนถึงมาก่อน ในวินาทีที่ผู้เล่นสูญเสียความมั่นใจระหว่างวอร์มอัพ ไหล่ตก หรือเริ่มคิดในแง่ลบ The Gap ก็เปิดออกแล้ว ตรงตามที่เราอธิบายไว้ใน Guard the Gap คู่แข่งที่มองอยู่อีกฝั่งของเน็ตกำลังอ่านข้อมูลนั้นก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มเสียอีก และความตึงเครียดเชิงการแข่งขันที่เงียบๆ ของการวอร์มอัพร่วมกัน ใครดูสงบ ใครดูหวั่นไหว ใครเป็นผู้ควบคุมจังหวะการตี คือการปะทะครั้งแรกของ mental arm wrestle ที่เราสำรวจไว้ใน The First Tactic Is Guts การงัดข้อทางจิตใจไม่ได้เริ่มที่สกอร์ศูนย์-ศูนย์ แต่มันเริ่มตั้งแต่วินาทีที่ผู้เล่นสองคนเริ่มตีลูก

ถ้าใช้อย่างถูกต้อง การวอร์มอัพจะกลายเป็นการซ้อมเล็กๆ ที่มีเดิมพันต่ำ สำหรับความต้องการทางจิตใจแบบเดียวกับที่การแข่งขันจะเรียกร้อง ได้แก่ ความสงบและทัศนคติเชิงบวกหลังความผิดพลาด วินัยทางเทคนิค และการเล่นภายใต้สายตาของผู้ชม ถ้าใช้อย่างไม่ถูกต้อง มันก็เป็นเพียงห้านาทีของการวอร์มอัพที่ไม่มีสิ่งเหล่านั้นเลย

สิ่งที่โค้ชควรทำ (COACH ACTION)

→ เริ่มการวอร์มอัพทุกครั้งด้วยจังหวะช้า ไม่มีข้อยกเว้น อย่าปล่อยให้ผู้เล่นเร่งความเร็วของลูกตั้งแต่เนิ่นๆ คุณเป็นคนกำหนดจังหวะ ไม่ใช่พวกเขา

→ แยกลูกตีออกเป็นส่วนๆ ในช่วงที่เล่นช้า ใช้ช่วงเวลาที่สงบนี้แยกฝึกเทคนิคเฉพาะส่วน เช่น จุดสัมผัสลูก ฟุตเวิร์ก หรือวิถีโค้งของลูก ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญ

→ เพิ่มแรงกดดันทีละชั้น ไม่ใช่ในขั้นเดียว เริ่มจากการตีโต้แบบช้าและร่วมมือกัน ไปสู่จังหวะที่ควบคุมได้ด้วยความเร็ว แล้วจึงไปสู่เกมเล็กๆ ที่มีผลลัพธ์ตามมา ตามลำดับนี้ทุกครั้ง

→ สังเกตภาษากายและความผิดพลาดของผู้เล่น บอกให้ผู้เล่น "ทำให้ง่าย" เลือกลูกตีที่ง่าย และหลีกเลี่ยงการสร้างแรงกดดันให้ตัวเองด้วยการเลือกลูกที่ไม่สมจริงในช่วงนี้

→ ใช้การวอร์มอัพเป็นเครื่องมือวินิจฉัย วิธีที่ผู้เล่นเริ่มต้น ไม่ว่าจะเร่งรีบ สงบ ใจลอย หรือมุ่งแข่งขัน บอกคุณเกี่ยวกับสภาวะจิตใจของพวกเขาในวันนั้นได้มากกว่าสิ่งใดที่พวกเขาจะพูดกับคุณ

สิ่งที่ผู้เล่นควรทำ (PLAYER ACTION)

→ เริ่มวอร์มอัพทุกครั้งให้ช้ากว่าที่รู้สึกว่าจำเป็น ถ้าช่วงเริ่มต้นไม่รู้สึกว่าช้าเกินไปนิดหน่อย แปลว่าคุณยังทำไม่ถูก

→ เลือกหนึ่งสิ่งที่จะฝึกอย่างตั้งใจในช่วงที่เล่นช้า เช่น จังหวะ การสวิงที่ผ่อนคลาย หรือความสูงของลูกข้ามเน็ตที่สม่ำเสมอ และให้ความสนใจกับมันอย่างเต็มที่ก่อนเพิ่มความเร็ว

→ สังเกตปฏิกิริยาแรกของคุณเมื่อตีลูกพลาด ปฏิกิริยานั้นในช่วงวอร์มอัพคือภาพตัวอย่างของปฏิกิริยาคุณในการแข่งขัน ให้ถือว่าเป็นการฝึกทำความเข้าใจ "Chimp Brain" ของคุณในช่วงเวลานั้น

→ ปล่อยให้ความเข้มข้นค่อยๆ เพิ่มขึ้นภายในการวอร์มอัพของคุณเอง อย่ากระโดดไปตีแบบเข้มข้นทันที ผ่อนคลายสมองและอารมณ์ผ่านการตีที่ควบคุมได้และเป็นจังหวะก่อน

→ ถามตัวเองก่อนเล่นแต้มและก่อนแข่งขัน: การวอร์มอัพนั้นทำให้ฉันสงบ หรือทำให้ฉันหงุดหงิดและวิตกกังวล? ถ้าเป็นอย่างหลัง แปลว่าต้องเปลี่ยนอะไรบางอย่างในการจัดลำดับ

ห้านาทีที่กำหนดทิศทางของการแข่งขัน

ตอนนี้เรากำลังพูดถึงการวอร์มอัพห้านาทีที่คุณมีก่อนการแข่งขันจะเริ่ม การวอร์มอัพก่อนเล่นต้องเริ่มต้นด้วยจังหวะช้า เพื่อให้ Chimp สงบลง และ Computer ได้ทำงานของมัน จากนั้นจึงค่อยๆ เพิ่มความเร็ว สปิน และทิศทางของลูกอย่างระมัดระวัง เพื่อให้ผู้เล่นได้พบกับแรงกดดันเวอร์ชันเล็กๆ ที่รอพวกเขาอยู่ในเกมแรกของการแข่งขันแล้ว

[คำบรรยายภาพ] เป้าหมายสูงสุดของการวอร์มอัพเทนนิสคือการทำให้สภาวะจิตใจของผู้เล่นสงบลง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับความซับซ้อนของทักษะที่เพิ่มขึ้นในภายหลัง
[คำบรรยายภาพ] จุดประสงค์ของการวอร์มอัพ ไม่ว่าจะเป็นการฝึกซ้อมหรือก่อนแข่งขัน คือการทำให้สมอง "Chimp" สงบลงก่อนที่ความซับซ้อนของทักษะจะเพิ่มขึ้นในภายหลัง

การวอร์มอัพที่ทำแบบนี้ทำงานสองอย่างพร้อมกัน มันเตรียมลูกตี และเป็นครั้งแรกในกิจวัตรของผู้เล่นส่วนใหญ่ ที่มันเตรียมจิตใจด้วย ไม่ใช่โดยบังเอิญ แต่โดยการออกแบบ

"การแข่งขันไม่ได้เริ่มที่แต้มแรก มันเริ่มตั้งแต่วินาทีที่ผู้เล่นก้าวลงสนามเพื่อวอร์มอัพ ผู้เล่นส่วนใหญ่แค่ยังไม่เคยถูกสอนให้ใช้จิตใจเข้ามาเกี่ยวข้อง"

พร้อมที่จะสร้างการวอร์มอัพใหม่แล้วหรือยัง?

เปลี่ยนมุมมองของคุณที่มีต่อการวอร์มอัพ จากพิธีการทางร่างกายและการตีลูก ให้กลายเป็นการเตรียมพร้อมทางจิตใจอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงที่ง่ายที่สุดและได้ผลคุ้มค่าที่สุดที่โปรแกรมการโค้ชจะทำได้